31 januari 2016

Bakken - Mueslikoekjes

Na gisteren 90 liter soep te maken voor een geld-inzamelactie had ik vandaag zin om koekjes te bakken. Onlangs had ik muesli koekjes zien staan in het sos piet 365 kookboek die me wel lekker leken. Het was dus snel beslist welke het zouden worden.


Ondertussen is de eerste lading koekjes aan het afkoelen en zit de tweede lading in de oven.


Het is een heel eenvoudig recept en je hebt weinig ingrediënten nodig. Het enige ingrediënt die wij niet standaard in huis hebben is kandijstroop.



Dat wordt heerlijk smullen deze namiddag met een tasje muntthee.

26 januari 2016

Haken - Sjaal

Mijn allereerste gehaakte sjaal is eindelijk af! 

Ik heb er lang over gedaan om deze te maken, ongeveer 6 maand heeft deze op de haaknaald gestaan. Dit kwam omdat ik tussendoor ook een sjaal voor mijn vriendje heb gebreid, en ik heb ook nog eens examens gehad.

Het is de allereerste keer dat ik zoiets groot haak. Ik heb eerder al amigurumi's en een kussensloop gemaakt, maar die zijn toch een pak kleiner. Ongeveer in de helft had ik toch even een dipje. Ik was toe aan iets anders. Het duurde nu al lang genoeg.

Maar wat ben ik blij dat ik heb doorgezet. Ik ben super blij met het resultaat en ik zal hem dus ook vaak dragen.




De sjaal is gehaakt met Royal van de Zeeman: donkerblauw, rood, lichtgroen, paars, cyaan.
Van elke kleur heb ik ongeveer 1 bol gebruikt (100g).

24 december 2015

Boeken - De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine

Ransom Riggs - De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine

Als kind had Jacob al een speciale band met zijn opa Abraham. Die vertelde zijn kleinzoon bizarre verhalen over zijn jeugd in een weeshuis voor bijzondere kinderen. Opa illustreerde zijn verhalen met oude, echt uitziende foto's. Jaren later komt de oude Abraham op een gewelddadige manier aan zijn eind. De inmiddels zestienjarige Jacob reist naar een afgelegen eiland voor de kust van Wales, waar hij de ruïne vindt van het tehuis waar zijn opa gewoond heeft. Als Jacob het huis verkent, blijkt dat de jeugdvrienden van Abraham meer dan bijzonder waren. Misschien was er wel een goede reden om hen in afzondering op het eiland te laten wonen. En misschien leven ze nog steeds... Wat volgt, is afwisselend wonderbaarlijk, aandoenlijk en huiveringwekkend. 

Bron: achterflap


Het is geen boek die ik zomaar zou uitkiezen om te lezen, maar de cover sprak me direct aan dus ik moest het boek wel meenemen.

Omschreven als een aanrader voor mensen die van onvoorspelbare verhalen houden, en inderdaad, ik moet dit beamen. Vaak zie ik al lang vooraf aankomen wat er dreigt te gebeuren of waar men naartoe wil maar in dit boek ben ik enkele keren aangenaam verrast. Ik had geen foute voorspellingen, ik had gewoon werkelijk geen idee wat er zat aan te komen. Voornamelijk door deze reden vond ik het heel moeilijk om het boek opzij te leggen.

Ik ben geen voorstander van boeken waarin zaken voorkomen die niet echt kunnen zijn. Bij zo'n verhalen heb ik het moeilijk om mijzelf helemaal in te leven. Maar hier had ik daar helemaal geen last van. De beschrijvingen van alles waren voor mij specifiek genoeg zodat ik me er ook daadwerkelijk iets kon bij voorstellen.

Een grote meerwaarde van dit boek zijn de foto's. Het volledige verhaal is gebaseerd en geschreven aan de hand van een verzameling authentieke foto's. De tekst is heel mooi afgestemd op de zwart-wit foto's waardoor het allemaal veel echter en geloofwaardiger wordt.

Tot het einde toe blijft het een spannend verhaal. De hoofdpersonage Jacob moet namelijk nog een heel grote beslissing maken die de rest van zijn leven zal beïnvloeden. Tot het einde kon ik niet voorspellen welke keuze hij nu uiteindelijk zou maken.

Ik geef dit boek een 4/5


19 oktober 2015

Boeken - Zie me, hoor me

Martine Glaser - Zie me, hoor me

Aan het rustige leven van de zeventienjarige Audrey komt abrupt een einde. Is ze schizofreen aan het worden? Komen trauma's van vroeger opeens terug als visioenen en nachtmerries? Of is er iets heel anders aan de hand? Eén ding staat vast: haar vriendje mag er niets van weten, want voor hem moet ze perfect zijn. Haar vader stuurt haar eerst naar een psycholoog en wil haar daarna laten opnemen in een psychiatrische kliniek, haar erg gelovige stiefmoeder ziet meer heil in exorcisme. Audrey vlucht naar haar grootouders in Spaans Baskenland. Stap voor stap ontdekt ze dat haar visioenen flarden zijn uit het leven van Maite, een meisje dat lang geleden in handen viel van de Spaanse inquisitie. Hoe dichter Audrey bij de plek komt waar die geschiedenis zich afspeelde, hoe meer ze de controle over haar eigen leven verliest.


Zie me, hoor me is een boek dat ik met heel veel plezier heb gelezen. Het omvat thema's waarover ik nog geen andere boeken gelezen heb. Van in het begin van het verhaal zat ik er meteen in. Het boek is in de ik-persoon geschreven en je komt van bij het begin direct midden in het verhaal terecht. 

Gedurende het verhaal had ik als lezer heel veel vragen. Vragen waar soms veel later pas een antwoord op kwam, maar dit vond ik helemaal niet storend. Ik zou het zelf bijna typerend voor het boek durven noemen. 

Af en toe was ik wel even de draad kwijt, zo was het niet altijd even duidelijk bij wie van de twee meisjes het zich afspeelde, bij Audrey of bij Maité. Maar wanneer ik dan even verder las werd het me altijd wel vrij snel duidelijk.

Geschiedenis speelt een belangrijke rol in het boek. Normaal hou ik niet echt van geschiedenis, maar ik vond dit perfect te doen. Ik heb met veel plezier de scenes over heksenvervolging en de Spaanse inquisitie gelezen. Op zich lijken dit moeilijke onderwerpen voor een Young adult boek, maar ik vond dit heel levendig geschreven waardoor ik me perfect kon inleven in die tijden. 

Bij het begin kom je als lezer niet veel te weten over Audrey, ze lijkt vooral heel egoïstisch en verwend. Pas later krijg je langzaam aan meer en meer te weten over Audrey, net als over Maite. Over andere personen, Audrey haar familie, vriendje en vrienden wordt er verder niet veel ingezoomd, maar dit vond ik niet storend.

Verder zijn er wel heel veel dingen gebaseerd op toeval. Tijdens het lezen stoorde ik me hier echter helemaal niet aan. het was pas achteraf dat dit mij opviel. Ik zou het daarom dus ook zeker niet laten om het boek te lezen.

Wat ik ook een heel leuk deeltje van het boek vond was op het einde, wanneer het verhaal werd verteld uit de ogen van Maite. Plotseling werd je meegenomen naar de andere wereld die zich in het verleden afspeelde. Hier kreeg je dus te maken met Maite die beelden zag en hoorde uit het leven van Audrey. Ik vond dit zeker een mooie toevoeging.

Ik vond het boek zeker en vast geslaagd en vind dit een aanrader voor iedereen die wel eens wat anders wil lezen.

Ik geef dit boek een 4.5/5

10 oktober 2015

Boeken - Het programma

Suzanne Young - Het Programma


In de wereld van Sloane is het uiten van echte gevoelens verboden, depressie onder jongeren is een epidemie en de enige oplossing is het Programma…

Sloane denkt wel twee keer na voordat ze in het openbaar begint te huilen. Sinds zelfdoding is uitgegroeid tot een internationale epidemie, zou een huilbui haar in het Programma kunnen doen belanden, de enige bewezen behandelingsmethode. Ze heeft al een broer verloren, dus Sloane weet zeker dat haar ouders er alles aan zullen doen om haar in leven te houden. Ze weet ook dat iedereen die het Programma heeft gevolgd terugkeert met een schone lei: hun depressies zijn verleden tijd, maar hetzelfde geldt voor hun herinneringen.



Ik had heel veel goede dingen over dit boek gelezen waardoor ik heel nieuwsgierig was geworden.  Tot ongeveer in de helft van het boek was ik niet overtuigd, ik had er meer van verwacht. 
Naar het einde toe vond ik het verhaal spannender worden. Ik werd nieuwsgierig naar de relatie tussen Sloane en James. Zouden ze zich elkaar toch nog herinneren? Zouden zij het Programma kunnen overwinnen? Is alles wel zoals het lijkt?


Vernieuwend vond ik het boek zeker en vast. Zo heb ik nog niet eerder een verhaal gelezen over een epidemie van zelfmoord. Het was dus niet de standaard roman die iedereen al wel eens eerder voorbij heeft zien komen. Het onderwerp zelfmoord was heel belangrijk in dit boek, maar werd wel op een luchtige, doch realistische manier weergegeven. Perfect voor een Young Adult.

Het einde heeft mij op zijn minst verrast, ik had niet verwacht dat ik nog vragen zou hebben wanneer ik het verhaal uit had. Ik hou normaal niet zo van open eindes, maar deze keer kon ik het wel smaken.

Het verhaal leest heel vlot weg, en ik heb er dan ook niet lang over gedaan om het boek uit te lezen. Ik ben wel van plan om het vervolg, De behandeling, ook te gaan lezen. De achterflap van het boek spreekt me namelijk meer aan dan deze van het programma, ook al zijn de reacties in  het algemeen minder belovend dan die over Het programma.


Ik geef dit boek een 3.5/5

7 oktober 2015

Boeken - Gewillig

Emma Chase - Gewillig

Je hebt twee soorten mensen op deze wereld. Het soort mensen dat wat passief is en de mensen die meteen actie ondernemen. Ik heb altijd eerst de kat uit de boom gekeken. Ik ben altijd voorzichtig, en houd van plannen. Dat veranderde nadat ik Drew Evans leerde kennen. Hij was altijd zo volhardend. En zo zeker van zichzelf - en van mij. Maar niet alle stellen zijn voor altijd gelukkig. Had jij gedacht dat Drew en ik het ultieme liefdessprookje tegemoet gingen? Nou, ik ook. Nu sta ik voor de keuze, de belangrijkste keuze in mijn leven. Drew heeft al gekozen. Sterker nog, hij wilde voor ons allebei kiezen. Maar je weet dat dat simpelweg niet mijn stijl is. Daarom ben ik terug naar Greenville gekomen. Alleen. Nou ja, soort van alleen...

(Bron : Bol.com)


Ik ontdekte pas dat dit een vervolgverhaal was wanneer ik al begonnen was met lezen. Maar ik heb mezelf er van overtuigd dat het ook wel ging lukken zonder het eerste boek gelezen te hebben. En inderdaad, ik had niet heel veel last van het feit dat ik het begin van het verhaal miste.

Ik had op internet al veel goede dingen over het boek gelezen, maar zelf ben ik niet zo overtuigd. Het verhaal op zich sprak me wel aan en daar heb ik ook van genoten. Het was eerder de schrijfstijl die niet echt aan mij besteed is. De momenten waarop de hoofdpersoon dingen zegt die rechtstreeks gericht zijn naar de lezer storen mij, daar hou ik niet zo van.

Zoals ik al zei vond ik het verhaal wel goed. Zo had ik een bepaalde wending naar het einde van het boek toe niet zien aankomen, wat ik altijd fijn vind. Het vermogen van de auteur om de lezer voor verrassingen te zetten.

Het epiloog vond ik fijn. Aangezien ik het eerste boek niet heb gelezen had ik dus nooit een deel van het verhaal gelezen vanuit het perspectief van Drew, wat veranderde bij het epiloog. Ik vind een verhaal meestal fijner als er afwisseling zit in de perspectieven, doordat elk personage meestal wel een andere gedachtegang heeft, maar deze manier vond ik vernieuwend en ook leuk.

Ik ga voorlopig geen boeken meer lezen van Emma Chase, maar indien er nog een boek zou verschijnen van haar waarover veel goede dingen te lezen zijn zou ik het toch nog overwegen. 

Ik geef dit boek een 2.5/5 

30 september 2015

Boeken - Makkelijk

Tammara Webber - Makkelijk

In Makkelijk van Tammara Webber wordt studente Jacqueline na een Halloweenfeestje aangerand. Terwijl ze worstelt om uit de greep van haar belager te komen, duikt hij ineens op: Lucas, haar redder in nood. En de mysterieuze Lucas verschijnt ineens op veel meer plaatsen. Hij werkt bij Starbucks op de campus en zit in de collegezaal bij economie.
Ondertussen heeft Jacqueline een steeds spannender e-mailcontact met bijlesleraar Landon. Landon is leuk en ongecompliceerd, terwijl Lucas van alles voor haar lijkt te verbergen. Toch voelt ze zich onverklaarbaar tot hem aangetrokken.

(Bron : Achterflap)


Ik ben door dit boek gevlogen. Het was ongeveer de eerste keer dat ik een boek in dit genre heb gelezen en het sprak mij gelijk aan. Ook al hou ik meer van het spannende, dit boek wist mij zeker te bekoren. Ik vond het op een vreemde manier zelf heel spannend om te weten hoe de relatie tussen Jacqueline en haar aanbidders verder zou verlopen.

Er is één ding waaraan ik me gestoord heb in dit boek, en dat waren de vele zoenfragmenten. Ik ben er helemaal niet vies van als er soortgelijke fragmenten in boeken voorkomen, maar dit was te veel voor mij. Niet de manier waarop het geschreven werd, maar de frequentie van de stukken in het boek.

Er zaten een aantal plotwendingen in het boek, die ik eerlijk gezegd niet had zien aankomen, wat me dan wel weer heerlijk verrast heeft. Andere stukken zag ik het dan wel weer aankomen, maar eigenlijk nooit exact zoals het uiteindelijk zou gaan gebeuren.

Ik vond niet dat er veel diepgang in dit boek zat, en daarom vind ik het een prima boek voor tussendoor. Verder had ik ook helemaal geen verwachtingen. Ik vind het een aanrader.

Ik geef dit boek een 4/5